Brieven van Pietro – deel III

Milazzo, Peter …… het zal toch niet? Deze man is groot, breed, allesbehalve corpulent en ik kan me haast niet voorstellen dat hij de uitgegroeide versie van het kleine Siciliaantje van weleer is. Vragen naar zijn achternaam vind ik wat te brutaal, dus noem ik op mijn beurt, licht blozend, mijn voor- en achternaam. ‘Ah, Christien, that’s a beautiful name,’ zegt hij slechts en ik merk dat er geen enkel belletje bij hem gaat rinkelen. Het zou ook wel heel toevallig zijn, als we elkaar hier, aan de voet van de Etna, opeens zouden ontmoeten. We kiezen een warme trui uit, rekenen af en gaan weer naar buiten, nadat Pietro ons nog een aangenaam verblijf op Sicilië gewenst heeft.

Twee dagen voordat we naar huis gaan, zitten we in de bus. Ik heb een excursie naar Lipari, een klein eiland voor de kust van Sicilië geboekt. De reisleidster is op taalgebied van alle markten thuis en hangt een lang verhaal op in het Engels, Russisch en Frans. Alles met een vet Italiaans accent. Het maakt wat zij vertelt tot een onontwarbaar relaas, waar alleen een enkele plaatsnaam voor enige herkenning zorgt. Aan haar duidelijke opwinding valt af te leiden dat de haven, van waaruit we zullen vertrekken, in zicht komt. ‘Milazzo,’ hoor ik haar luid en duidelijk in de microfoon zeggen. Ik ga rechtop zitten en kijk nog aandachtiger naar buiten. ‘Stel dat Pietro hier ergens loopt,’ grap ik tegen mijn dochter. ‘Alsof je hem dan zou herkennen,’ lacht ze. Daar heeft ze een punt.

Zodra het vliegtuig opstijgt, werp ik nog een laatste blik op het landschap dat mijn voormalige penvriend zo vertrouwd was. Natuurlijk was er stiekem de hoop dat ik hem ergens tegen het lijf zou lopen, maar echt mijn best heb ik ook niet gedaan om hem te vinden. Het is goed zo. Wij hebben genoten van onze vakantie en thuis maak ik een selectie van de mooiste foto’s, die ik in een album af laat drukken. Na een paar weken ga ik weer over tot de orde van de dag. De aanstaande verhuizing doet de herinneringen aan Sicilië al snel verbleken.

Vijf jaren zijn verstreken, als ik op een zondagmiddag op zoek ga naar een oude foto. Terwijl ik een stapel vergeelde plakboeken en oude fotoalbums uit de kast haal, dwarrelt er een losse foto op de grond. Ik buk me om hem op te rapen….. Pietro. ‘Daar ben je weer,’ mompel ik, waarna ik minutenlang naar zijn vage contouren staar. Ik vraag me af hoe mijn leven eruit zou hebben gezien als ik op die lentemorgen in 1997 op zijn uitnodiging zou zijn ingegaan. En stel dat hij het wel was geweest, daar aan de voet van de Etna?

Zijn brieven kan ik nergens meer vinden; ze zijn in de vele verhuizingen zoekgeraakt. Vandaag of morgen zal Pietro vast wel weer ergens opduiken; in de vorm van verloren gewaande brieven of anderszins. Stiekem verheug ik me alvast een beetje op die gelegenheid.

Brieven van Pietro – deel II

Stomverbaasd laat ik me op de bank zakken. ‘Hoe kom je aan mijn telefoonnummer?’ vraag ik, zodra ik van de eerste schrik bekomen ben. ‘Van je moeder gekregen,’ antwoordt hij in vrijwel accentloos Engels. Mijn brein maakt overuren, maar dan vertelt hij dat hij voor een congres in Amsterdam is. ‘Ik ben je nooit vergeten en besloot in het telefoonboek van je oude woonplaats te kijken. Bij het adres dat in mijn geheugen gegrift staat, vond ik een nummer en je moeder nam op.’

Ik ben te overdonderd, om een vlotte conversatie te kunnen voeren en ben blij dat hij het woord neemt. Hij vertelt in het kort iets over zijn leven in de afgelopen jaren en daarna doe ik hetzelfde. ‘Ik zou je zo graag eens ontmoeten,’ zegt hij dan plotseling en de warmte in zijn stem doet me bijna smelten. Mijn hemel, denk ik, en wat zou ik jou graag eens zien. Maar dat zeg ik niet, omdat ik weet hoe mijn echtgenoot zal reageren op het nieuws dat ik een afspraakje heb met mijn Italiaanse aanbidder van weleer. ‘Nou,’ dringt Pietro aan, ‘kom je deze week een keer naar Amsterdam?’ Ik knijp de  hoorn bijna fijn, aarzel en zeg dan met hoorbare spijt in mijn stem dat mijn agenda te vol is.

Nadat ik heb opgehangen, ga ik mijn kleine meisje uit bed halen. Ik neem haar mee naar beneden, maar ben niet met mijn hoofd bij haar. Voortdurend vraag ik me af, of ik er goed aan heb gedaan, de uitnodiging van Pietro af te slaan. Daarnaast pieker ik over hoe ik het met mijn man over het telefoongesprek van vanmiddag moet hebben. Veel tijd om daarover na te denken krijg ik niet, want bekende voetstappen weerklinken in de straat. Hij heeft me nog maar nauwelijks een kus gegeven, of ik barst al los: ‘Je raadt nooit wie ik vanmiddag aan de telefoon had!’ Hij lijkt even uit het lood geslagen, maar herstelt zich snel en vraagt niet eens of ik op de uitnodiging ingegaan ben. In de afgelopen jaren heb ik te vaak een aanvaring met zijn jaloerse ik gehad. Hij kent me goed genoeg om te weten dat ik niet op een herhaling daarvan zit te wachten. En na verloop van tijd verdwijnt Pietro opnieuw naar de  rand van mijn herinneringen.

Als in het vroege voorjaar van 2007 de littekens van mijn echtscheiding nog vers zijn, heb ik behoefte aan iets leuks. Omdat mijn dochter en ik in de zomervakantie gaan verhuizen, wil ik een weekje met haar weg in de meivakantie. En zo staan we op Koninginnedag klappertandend omhoog te kijken naar de in mist gehulde flanken van de Etna. ‘Kom,’ zeg ik tegen dochterlief, ‘laten we eerst maar eens in dat winkeltje gaan kijken voor een warme trui.’ De winkeleigenaar vraagt waar we vandaan komen en zegt na mijn ‘from Holland’ lachend: ‘Dan zijn jullie toch wel aan kou gewend?’ Ik vraag of deze diepvriesomstandigheden normaal zijn voor de omgeving. Hij antwoordt dat hij in Milazzo,  niet ver hier vandaan, geboren is en dat het heel koud kan worden rond de Etna. Terwijl hij zijn hand uitsteekt voegt hij eraan toe: ‘My name is Peter.’

Brieven van Pietro – deel I

Ergens aan het eind van de jaren zeventig, ik moet in de derde of vierde klas gezeten hebben, kondigde mijn lerares Engels aan dat ze penvrienden en –vriendinnen zocht voor leeftijdgenoten in het buitenland. Ik ‘kreeg’ Pietro Mancuso, een Siciliaanse jongen. Tot op de dag van vandaag vraag ik me af, wat hier nou de precieze bedoeling van was. Mijn Engels was nog niet om over naar huis te schrijven – laat staan naar Italië. Bovendien werd mijn beheersing van die taal ook niet beter van zijn ronduit onbeholpen schrijfsels. Toch begreep hij altijd wat ik bedoelde en tastte ik bij het lezen van zijn brieven slechts zelden in het duister. Er ontspon zich een levendige briefwisseling tussen Gendringen en Milazzo.

Na een halfjaar corresponderen sloot hij een wazige, vaal gekleurde polaroidfoto bij zijn brief. Het beeld dat ik van mijn Mediterrane penvriend had geschapen bleek niet te kloppen met het kleine en enigszins corpulente Italiaantje op de foto. Stoer stond hij tegen een sportvliegtuigje geleund. Over zijn relatie met de Cessna hulde Pietro zich in mysteriën. Ik vermoed dat hij het ding gebruikte, om zijn wat tegenvallende voorkomen te compenseren, in een poging indruk op mij te maken. Dat lukte pas een klein beetje, toen ik zijn volgende brief kreeg, waarin hij reageerde op de foto die ik hem gestuurd had. Hij noemde me beautiful en dat had nog geen enkele jongen voor hem gedaan.

Kennelijk had ik meer indruk op hem gemaakt, dan ik bedoeld had, want Pietro begon zich in mij vast te bijten. Hij voerde de frequentie van zijn brieven op en ook de toon ervan veranderde. Zijn brieven begonnen me te beklemmen, mijn brieven werden wat afstandelijker. Toen ik voor een jaar naar Frankrijk ging, vond ik regelmatig een envelop met een Italiaanse postzegel tussen mijn post. Ondertussen was ik als een blok gevallen voor een lange, slanke Fransman en was ik zo tactloos om Pietro daar uitgebreid verslag van te doen. Hij reageerde sportief en leek niet van plan zich daardoor uit het veld te laten slaan. Pas toen ik nauwelijks meer terugschreef, gaf hij de moed op. De stroom brieven nam in intensiteit af en bleef tegen het einde van 1984 uiteindelijk helemaal uit.

En dan, op een zonnige lentemorgen in 1997, rinkelt de telefoon. Omdat mijn dochtertje slaapt, haast ik me om op te nemen. Een beetje ademloos zeg ik mijn naam. Een mij onbekende stem zegt: ‘Hi, it’s Peter from Sicily!’

Feest van onherkenbaarheid

Met een paar flinke klappen verstoort de drumband mijn slaap. Op de wekker zie ik dat het half elf is, een mooie tijd om op te staan. Terwijl ik mijn voeten op de grond zet, trekt de muziek aan mijn slaapkamerraam voorbij. Hoewel de fanfare beweert dat er een paard in de gang staat, tref ik daar alleen een hongerige kat aan. Ze zal nog even moeten wachten, want ik ga eerst naar de badkamer. In de spiegel zie ik iemand die met haar versleten badjas en alle kanten op staande krullen, zo voor een vogelverschrikker door kan gaan. In de keuken is mijn dochter druk in de weer met broodjes, koffie en grapefruitsap. Het lawaai van buiten ergert haar zichtbaar. In een poging haar op te vrolijken zeg ik: ‘Misschien loop ik zo wel mee in de carnavalsoptocht.’ Ze fronst haar wenkbrauwen en begint dan te lachen: ‘Dat durf je niet, iedereen herkent je meteen’.

Op mijn middelbare school werd elk jaar een carnavalsfeest georganiseerd. De muziekkeuze tijdens die feesten kon me niet bekoren en ook van bier – dat in die tijd nog gewoon geschonken werd op schoolfeesten – hield ik niet. Toch behoorden deze gelegenheden tot mijn favoriete, enkel en alleen vanwege het verkleden. Ik vond niets leuker dan er totaal onherkenbaar te verschijnen en ik besteedde elk jaar veel tijd en energie aan het bedenken van een geweldige outfit. Ik moet een jaar of zeventien zijn geweest, toen ik met twee vriendinnen besloot om geheel in het zwart te gaan, met witgeschminkte gezichten. Mijn moeder toverde een oude, zwarte pandjesjas van mijn opa en de trouwhoed van mijn vader uit de mottenballen tevoorschijn. En zo betraden wij op de avond van het carnavalsfeest als ‘The Black Widows’ een propvolle schoolaula. Het eerste half uur spraken we met niemand – op zich een enorme opgave voor kletskousen als wij – en vroeg iedereen zich af, wie wij waren.  Ik genoot een beetje van het feest en enorm van het onherkenbaar zijn.

Terwijl buiten de carnavalskrakers onderbroken worden door iemand die in een megafoon staat te loeien, zet de stoet bontgekleurde mensen en praalwagens zich in beweging. Wij ruimen de ontbijttafel af en ik besluit toch maar niet mee te lopen in de optocht. Mijn vogelverschrikkeruiterlijk mag er dan carnavalesk uitzien, onherkenbaar ben ik allerminst. Voor mij vandaag dus geen feest van onherkenbaarheid. Ik moet wachten tot begin juni, wanneer ik met Popkoor Akkoord ga optreden in het Posttheater. En voor die voorstellingen mag ik me verkleden. Onherkenbaar, als ik dat wil.

Vijfentwintig jaar

Omdat mijn oudste zus vandaag voor taxichauffeur speelt, kan ik op mijn gemak om me heen kijken. De velden langs de weg zijn sneeuwwit. In de verte trekken silhouetten van schaatsers in hoog tempo voorbij. Wat zou hij genoten hebben, denk ik, hoewel… zou hij op zijn zesenzeventigste nog in staat zijn geweest tot sportieve activiteiten? Feit is dat hij hield van de winter, van schaatsen in het bijzonder. Hij heeft het mij zelf geleerd en ik denk nog wel eens met weemoed aan de tochtjes van toen. Hij is er niet meer en ik heb mijn schaatsen lang geleden aan de wilgen gehangen.

Mijn dochter is zijn eerste kleinkind. Ze wordt acht jaar en ruim vier maanden na zijn overlijden geboren. Ze leert hem kennen van foto’s en verhalen en ontwikkelt een band met hem, die me soms verbaast. Als ze een jaar of vijf is, tref ik haar op haar knietjes aan in bed. Ze vraagt aan de God die ik sinds het overlijden van mijn vader de rug heb toegekeerd, om goed voor haar opa te zorgen. Ook in de jaren die volgen, blijft hij een rol in haar leven spelen. Vaak praten we over hem, wil ze van mij en van mijn moeder weten, hoe hij was. Op vakantie bezoeken we altijd minstens één kerk. We gebruiken de smoes, dat we geïnteresseerd zijn in de architectuur, de kunst. In werkelijkheid gaan we maar om een enkele reden naar binnen: mijn dochter wil een kaarsje voor haar opa aansteken.

Vandaag, 11 februari 2012, is het vijfentwintig jaar geleden dat mijn vader overleed. Met mijn dochter en mijn twee zussen bezoek ik mijn moeder. ’s Avonds, aan tafel, komt het gesprek op de uitvaart van toen. Soms knaagt het aan me, dat ik het toen niet op kon brengen om te spreken, te getuigen van mijn liefde voor mijn vader en dat we nooit echt afscheid van hem hebben kunnen nemen. En ook nu overvalt dat akelige gevoel me weer heel even. Maar dan hoor ik mijn dochter vertellen over haar opa, over de band die ze met hem heeft, ondanks het feit dat ze hem nooit gekend heeft. Als ook mijn zussen vertellen dat zij met hun kinderen veel over onze vader praten, besef ik opeens dat wij de liefde voor onze vader in de harten van onze kinderen hebben gezaaid en dat hij op die manier toch voortleeft. In ons en in onze kinderen.

Hoe bijzonder dat is, realiseer ik me, als we weer thuis zijn. Mijn dochter heeft het kaarsje dat voor opa’s foto op haar kamer staat, aangestoken. Ik blijf er minutenlang naar kijken. Een beetje verdrietig, maar ook dankbaar dat ik een vader had, die zelfs vijfentwintig jaar na zijn dood nog een rol in onze levens speelt.

Geen overstekend wild

De afgelopen maanden heb ik deze route zo dikwijls gereden, dat ik elke akelige bocht, elke wegversmalling en alle slecht verlichte stukken op mijn duimpje ken. Helemaal comfortabel rijdt het toch niet, naast zo’n brede sloot. Regelmatig bedenk ik dat er niet eens veel mis hoeft te gaan, om kopje-onder te gaan in de Rijn. Daarom haal ik, voordat ik de dijk oprijd, altijd diep adem en ben ik extra alert.

Vanavond heb ik haast, want ik ben veel te laat van huis gegaan. Ik ben nog maar net op de dijk, als een bord mijn aandacht vraagt. Dertig kilometer, staat erop. Eronder is een geel bordje met zwarte letters bevestigd: ‘Pas op! Bevers!’ Onmiddellijk ga ik stapvoets rijden. Ik wil geen dode bevers op mijn geweten hebben. Enkele honderden meters verder is het gevaar kennelijk geweken, want daar staat een bord dat aankondigt dat ik weer zestig mag rijden.

Een paar uur later leg ik dezelfde weg in tegenovergestelde richting af. Net als op de heenweg, rijd ik tergend langzaam door de gevarenzone. Beide handen klem ik om mijn stuur en dan doemen twee felle koplampen (van die akelige felblauwe waar je spontaan hoofdpijn van krijgt) in mijn achteruitkijkspiegel op. Plotseling wijkt de automobilist uit en haalt me met gierende banden in. Ik schrik ervan en vraag me af of hij het bord niet gezien heeft of dat hij maling heeft aan de lokale fauna. Pas thuis begin ik een beetje van de schrik te bekomen. Zodra ik de sleutel in het slot van de achterdeur steek, moet ik opeens denken aan een voorval van een paar jaar geleden.

Ik was op visite geweest bij een kennis die, diep verscholen in Flevoland, in een bungalowpark woonde. Het was al donker, toen ik naar huis ging. ‘Uitkijken, hoor,’ drukte ze me bij het afscheid op het hart, ‘het wemelt hier van de reeën. Voor je het weet, rijd je er een aan.’ Daar ging ik, over het smalle, onverlichte weggetje. Ik deed groot licht aan en over het stuk waar ik op de heenweg een minuut of tien had gedaan, deed ik nu twee keer zo lang. Om me te kunnen concentreren had ik de radio uitgezet. Buiten was het doodstil, in de auto ook. Mijn ogen schoten voortdurend van links naar rechts, mijn handen verkrampten om het stuur en toen riep mijn TomTom – op volle geluidssterkte: ‘Binnenkort links afslaan!’ Ik stond onmiddellijk stil. Mijn hart, dat even een slag gemist had, begon zo hard te bonken, dat ik bang was dat het uit mijn borst zou springen. Pas op de snelweg vond het zijn normale ritme terug.

Om je rot te schrikken, constateer ik, heb je helemaal geen overstekend wild nodig. Waarschuwingen, in combinatie met een navigatiesysteem of een asociale medeweggebruiker zijn voldoende.

Weense watjes met poedersuiker

De jongste van de twee nichtjes laat zich voor de konijnenkooi op de grond zakken. Ze is duidelijk zeer onder de indruk van onze Louise en is een tijdlang niet bij de kooi weg te slaan. Pas na flink aandringen komt ze aan tafel zitten. Ze zit een beetje beteuterd aan haar broodje te pulken en kijkt naar de kat die voorbij loopt. Haar zusje zegt: ‘Wij hebben geen dieren meer. Onze vissen zijn doodgegaan en…’. Voordat ze haar zin af kan maken zegt Lucy: ‘En onze watjes zijn ook dood.’ Ze kijkt er zo treurig bij dat ik niet durf te lachen. Snel verander ik daarom maar van onderwerp: ‘Hoe oud ben je ook alweer?’ Ze lijkt het niet raar te vinden dat ik dat – zogenaamd – niet weet, steekt triomfantelijk drie vingers in de lucht en roept luid: ‘Dwie!’

Na de lunch gaan de twee meisjes met mijn dochter naar het dorp. Anderhalf uur later zijn ze terug, beladen met tassen vol knutselspullen en prullaria. Vol trots tovert de jongste een afzichtelijke hond van kunststof tevoorschijn. ‘Wauw wat een…. ontzettende hond,’ breng ik stamelend uit. ‘Wacht maar tot je die andere ziet,’ schatert mijn dochter. Ze heeft gelijk, want de plastic hond van Amy is zo mogelijk nog kitscheriger. Daar zal mijn zus blij mee zijn, denk ik. Het oudste nichtje wil kraaltjes rijgen, de jongste verven. Terwijl ze beiden ingespannen bezig zijn, vertelt mijn dochter dat de meisjes haar hadden gevraagd om een lolly. ‘Vooruit, eentje dan,’ had zij gezegd. ‘Vervolgens gingen ze staan overleggen: krijg jij die ene lolly of mag ik hem?’ giechelt mijn dochter. ‘Ik heb maar snel gezegd dat ze er allebei een mochten!’

De hele middag zijn ze druk met verven en sieraden maken. Zodra de meisjes mij horen rommelen met koekenpannen, verdwijnt de knutselpret als bij toverslag. Terwijl ik de ene na de andere misvormde pannenkoek op een bord laat glijden, wachten zij ongeduldig aan tafel. Dan zet ik eindelijk een bord vol dampende pannenkoeken neer, waar ze op aanvallen alsof ze in geen dagen iets te eten hebben gehad. Mijn pasgewassen, donkerbruine tafelkleed is al snel met een ragfijn laagje poedersuiker bedekt. De aanblik van twee glunderende, genietende meisjes maakt de gedachte aan een langdurig strijkproces draaglijk. Als de buikjes gevuld zijn, worden de meisjes opgehaald. De oudste geeft me een dikke knuffel, van de jongste krijg ik een heerlijke snotkus. ‘Waar wonen jullie ook alweer?’ vraag ik aan haar, terwijl ze over de drempel naar buiten stapt. ‘In Wenen!’ roept zij triomfantelijk over haar schouder. ‘Rhenen,’ hoor ik Amy haar verbeteren, voordat ze uit het zicht verdwijnen.

Hoewel ik enorm geniet van mijn grote dochter, word ik af en toe overvallen door een licht gevoel van heimwee naar haar kinderlijke versprekingen, haar geklieder met verf en haar kleffe snotkusjes.  Terwijl ik het tafellaken met een grote grijns in de wasmachine mik, realiseer ik me dat ik enorm bof met twee zussen in de buurt, die zo nu en dan hun kinderen aan ons ‘uitlenen’.

Glimlach van boven

Mijn publiek van vanavond is niet groot, maar dat vind ik wel prettig, gezien het feit dat ik voor het eerst van mijn leven een lezing geef. Er is een lage, comfortabele fauteuil voor mij neergezet, maar ik wil liever op de tafel naast het scherm zitten. Op die manier kan ik mijn PowerPoint-presentatie beter ‘bedienen’. Bovendien kan ik vanaf die positie eenvoudiger oogcontact met de aanwezigen maken. Nadat ik door een medewerkster van de bibliotheek geïntroduceerd ben, steek ik van wal. Aanvankelijk wat onwennig en niet geheel stemvast. Op de eerste rij zit een aantal van mijn dierbaren. Hun aanwezigheid is belangrijk voor me en maakt me rustiger. Bij elke column die ik vanavond voor wil lezen, heb ik een bladwijzer geplakt. Nadat ik de vijfde heb voorgelezen, maak ik een bruggetje naar nummer zes, terwijl ik vergeet, de bijbehorende dia op het scherm klaar te zetten. Mijn boek houd ik in mijn linkerhand, mijn duim geeft de pagina aan die ik wil gaan voorlezen. Ik vouw het boek weer open en zie dat ik niet ‘Casanova met kunstgebit’ voor me heb, maar ‘Hapje herinneringen‘.

Heel even ben ik van mijn à propos. Bij het samenstellen van mijn lezing heb ik deze column welbewust weggelaten. Niemand zit immers te wachten op een huilende schrijfster en ik weet dat ik de herinneringen aan mijn vader niet zonder tranen kan voorlezen. Hij zou vanavond zo trots op me geweest zijn, bedenk ik. Door nu zo ongepland met mijn column over hem geconfronteerd te worden, lijkt het net alsof hij er toch is en even bemoedigend naar me glimlacht. En het is die glimlach die me spontaan vleugels bezorgt. Ik recht mijn rug, wil beginnen aan ‘Casanova’ en zie dat mijn moeder in de richting van het scherm gebaart. ‘Met dank aan mijn regieassistente,’ grap ik, terwijl ik met een muisklik de volgende dia van mijn presentatie tevoorschijn tover. Er wordt even gelachen en dan lees ik verder. Met nog meer vuur dan eerst. Er komen vragen uit de zaal die ik beantwoord alsof ik nooit anders heb gedaan. Ik voel me buitengewoon prettig, hier op deze tafel in de Dierense bibliotheek. Het is heerlijk om te mogen vertellen over mijn werk, geweldig om er complimenten voor in ontvangst te mogen nemen. Dat, opgeteld bij de aanwezigheid van mensen die om me geven, zorgt voor een heel warm gevoel dat zich in mij nestelt en me voorlopig niet meer zal verlaten.

De volgende dag moet ik boodschappen doen. Ik dwaal over de groenteafdeling en zie een bakje aalbessen – terwijl het er het seizoen niet voor is – in een van de koelvitrines liggen. Een passender toetje kan ik niet bedenken en voor ik het weet, liggen de rode besjes in mijn winkelwagen en heb ik even verderop yoghurt en slagroom gepakt. ‘Bedankt dat je er gisteren ook was, pap,’ fluister ik zachtjes, terwijl ik begin met de voorbereidingen voor zijn dessert, mijn hapje herinneringen.

Het kind in ons

Ze maken een intens kabaal en komen recht op ons af. Wij bereiden ons voor op een botsing met op zijn minst een van de twee monsters, maar dan buigen ze tegelijkertijd af naar rechts, waar ze ronkend verdwijnen in een enorme berg verdorde bladeren. De radiografisch bestuurbare monstertrucks worden op de voet gevolgd door twee volwassen mannen. Lachend bevrijden ze de auto’s uit de vochtige hoop bladeren. Vaders, neem ik aan, die even met het speelgoed van hun zoons mogen spelen. Zodra de mannen de mini monstertrucks weer met vier wielen op steviger bodem gezet hebben, geven ze de dingen de sporen. Op dat moment komen hun echtgenotes de bocht om. De ene duwt een buggy met daarin een baby. De andere heeft twee schattige, kleine meisjes aan de hand. Geen zoons te bekennen. Nadat we het gezelschap gepasseerd zijn, grinnik ik: ‘Het waren dus hun eigen speeltjes! Mannen zijn soms net kinderen.’

In de auto moet ik opeens denken aan een vriendje dat verslaafd was aan online spelletjes. ‘Een dag niet gespeeld is een dag niet geleefd,’ vond hij. Natuurlijk verloor hij wel eens en dan was het huis te klein. Stampvoetend als een zesjarige brieste hij dan, dat het niet eerlijk was. Het enige wat dan ontbrak was een enorme snottebel. Verder was het kind compleet. En dan was er die man die zei trots te zijn, dat hij het kind in hem had weten te bewaren. Er kwam nieuw constructiespeelgoed op de markt. Ter promotie gaven bepaalde supermarkten kleine zakjes ervan cadeau bij de boodschappen. Hij kocht zich bijna failliet aan drankjes en etenswaren, want hij moest en zou zoveel mogelijk van dat speelgoed verzamelen. Hij beweerde dat hij het voor zijn kinderen wilde hebben, maar zij bleken er niets aan te vinden. Ondertussen besteedde hij hele avonden aan het bouwen van afzichtelijke constructies in felblauw, rood en groen. Terwijl ik mijn auto achter het huis parkeer, trek ik de voorzichtige conclusie dat veel mannen soms net kinderen zijn.

Zodra we thuis zijn, snelt mijn dochter naar de konijnenkooi. ‘Heb je zin om even te spelen?’ hoor ik haar aan Louise vragen. Ik ga op zoek naar de posterkoker die ik vanmorgen gehalveerd heb en ga op de grond zitten. Mijn dochter neemt tegenover mij plaats en zet Louise tussen ons in. Nieuwsgierig loopt ze onmiddellijk op de koker af en steekt haar kopje erin. Ze aarzelt even en zet het vervolgens op een sprinten. Als ze halverwege is, begint de koker te rollen. Geschrokken steekt mijn dochter haar hand uit, om het ding tot stilstand te brengen. Gedurende enkele seconden blijft het beestje roerloos in de kartonnen buis zitten. Vervolgens krabbelt ze achterstevoren de koker uit. Verwilderd schudt ze met haar oren, waarna ze een duik neemt, opnieuw de koker in. ‘Ha, je vindt het leuk,’ giert mijn dochter, die het karton snel loslaat. Opnieuw krijg ik uitzicht op een voorbij rollend konijnenkontje. Louise krijgt er maar geen genoeg van; wij evenmin. Als ik op de klok kijk, zie ik dat we al ruim een half uur aan het spelen zijn met ons konijn. Kinderachtig, besef ik opeens schaterlachend. Misschien moet ik mijn conclusie enigszins uitbreiden en zijn vrouwen soms ook net kleine kinderen.

De rotonde rond

Over de vraag of ik een lezing wil geven, hoef ik niet lang na te denken. ‘Ja, graag!’ floep ik eruit, voordat ik me heb gerealiseerd dat ik geen ervaring heb met spreken in het openbaar. Dat besef komt pas, nadat het telefoongesprek beëindigd is en dan krijg ik ook de kriebels. Opwinding enerzijds, zenuwen anderzijds. Ik pak mijn boek er maar vast bij, lees de columns die ik het leukst, het mooist, het meest ontroerend vind en bedenk dat het wel goed zal komen. Nog steeds ben ik blij met wat ik geschreven heb en ik ontvang er nog steeds hartverwarmende reacties op. En praten… dat kan ik wel.

Vanmiddag begin ik met de voorbereidingen. Ik maak een grove selectie van de columns die ik beslist voor wil lezen. Resoluut schrap ik de columns, waarvan ik vermoed dat me dat niet met droge ogen gaat lukken. De wat minder beladen columns rijg ik aan elkaar met een verhaal over hoe mijn boek tot stand gekomen is. Op proef geef ik mijn lezing alvast voor kat en konijn. De laatste zit in haar kooi, met haar rug naar me toe. De kat kijkt me landerig aan vanaf de bank. Zeer geïnteresseerd is mijn publiek op dit moment niet. Toch steek ik enthousiast van wal en vertel over Pierre, mijn eerste serieuze date. Hoe smoorverliefd ik op hem was, totdat hij me liet weten, mijn gevoelens niet te kunnen beantwoorden vanwege een alom tegenwoordige ex.  En over Frans, op wie ik minstens zo verliefd was als op Pierre en die evenmin los was van zijn ex. De kat staat op, rekt zich uit en gaat op zoek naar haar bak. Ik laat me niet van de wijs brengen en ga gewoon verder. Het konijn kauwt ondertussen op een sprietje hooi.

De nodige dates zijn de revue inmiddels gepasseerd. Omdat ik niet de hele lezing wil laten draaien om mannen, lardeer ik hem met columns over mijn dochter en over onze kat – die inmiddels haar plekje op de bank weer ingenomen heeft. Ze is net op tijd om mijn column over mijn laatste date aan te horen. Zodra ik het woord ‘afscheid’ heb uitgesproken, geeuwt zij luidruchtig. En dan schiet ik onbedaarlijk in de lach. ‘Ja,’ beaam ik, ‘het lijkt wel alsof de geschiedenis zich telkens herhaalt. Misschien was ‘Na de splitsing de rotonde rond’ een betere titel geweest.

Volgende week is het zover. Dan zal blijken of mijn publiek meer geïnteresseerd zal zijn dan onze huisdieren. Ik hoop natuurlijk van wel. En hoewel het misschien mag lijken alsof ik na mijn scheiding steeds rondjes ben blijven lopen, heb ik van elke date en elke teleurstelling iets geleerd, van elk mooi moment genoten. Daarbij ging en ga ik nog steeds de – voor mijn gevoel – goede kant op. Rechtdoor!